music.mp3

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Κείμενο του Χάρη Κανάκη - Δημοσίευση στο τοπικό Magazino της Ν. Φιλαδέλφειας Τεύχος Νο 1 Μάρτιος 1996

Πάνε 100 χρόνια απο το Φεβρουάριο του 1896 που ο μεγάλος μαέστρος ήρθε στον κόσμο. Γιος του εμπόρου δερμάτων Γιάννη Μητρόπουλου & της Αγγελικής Αναγνωστοπούλου, έδειξε από νωρίς την κλίση του στη μουσική και από τότε έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στη μουσική εξέλιξη σ'όλο τον κόσμο.

Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτόν τον βλαστό της ελληνικής αισθητικής που χάραξε την παγκόσμια μουσική πάνω στ’ αστέρια με την μπαγκέτα του. Αυτόν που συνδύαζε με τρόπο απαράμιλλο τη φλογερή ζωντάνια, τη μαγεία, τον ενθουσιασμό, τις σπάνιες ερμηνευτικές αποχρώσεις, μαζί με τη μεσογειακή ορμητικότητα, την ευφυΐα και διαύγεια. Χαρακτηριστικά που τον οδήγησαν σε όλη του τη ζωή στα "πόντιουμ" των μεγαλύτερων ορχηστρών του κόσμου. Συμφωνική της Μινεάπολης, Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, Συμφωνικές του Σικάγο, της Φιλαδέλφειας, του Λος Άντζελες, της Βοστώνης, του Σαν Φραντζίσκο, Συμφωνική του Βερολίνου κ.α. Παίζει πιάνο και διευθύνει με μεγάλη άνεση συμπαρασύροντας τα μέλη της ορχήστρας με τα χέρια, μάτια ώμους, οδηγώντας τους σε απίθανα ύψη.

Όταν ο Μητρόπουλος το 1932 στο Παρίσι παίζει και διευθύνει (για δεύτερη φορά, την πρώτη στο Βερολίνο το 1930) το 3ο κονσέρτο Προκόφιεφ κάνει τον ίδιο τον Προκόφιεφ να αναφωνήσει: "Αυτός ο εκπληκτικός άνθρωπος μπορεί να με ξεπεράσει σαν πιανίστα!". Οι συνθέτες όλων των χωρών και όλων των εποχών δεν θα μπορούσαν να έχουν καλύτερο συνήγορο. Από το Μητρόπουλο ξεπηδούσαν με τρόπο απλό, δυναμικό, νευρώδη και ταυτόχρονα υποβλητικό, όλες οι αποχρώσεις της ερμηνείας του μαέστρου και όλες οι κρυφές διαθέσεις του συνθέτη. Όμως ο μεγαλοφυή ς καλλιτέχνη ς είχε και άλλη πλευρά, την ανθρώπινη και εκεί δέν υστερούσε καθόλου από αυτή του μουσικού. Ευγενικός και μετριόφρων, υπομονετικός, δημοκρατικός και φιλάνθρωπος με τους μουσικούς του αλλά και με όσους είχαν την τύχη να τον συναναστραφούν.

Το πιστεύω του όπως ο ίδιος το είχε διατυπώσει ή τον το εξής: "Βλέπω στο πρόσωπο του καλλιτέχνη τ ον Ιεροκήρυκα που με την ιδιωτική του ζωή τις πεποιθήσεις και τις πράξεις του θα μπορούσε ν'αποτελέσει πρότυπο για όλους". Ενώ ο μεγάλος Αρμένιος Σοβιετικός συνθέτης Αράμ Χατσατουριάν είχε πει γι’ αυτόν: "Απεριόριστα απομακρυσμένος από φιλαυτία και εξωτερική πόζα. Ο Ελληνικός λαός μπορεί δίκαια να υπερηφανεύεται για τον Μητρόπουλο". Παρ 'όλα αυτά όμως ούτε κι αυτός ο γίγαντας με την παγκόσμια αναγνώριση δεν ξέφυγε από τα φαρμακερά βέλη του φθόνου και της αμφισβήτησης. Έτσι λοιπόν σε συνδυασμό με τους υπερφυσικούς ρυθμούς δουλειάς παθαίνει τη δεύτερη και μοιραία καρδιακή προσβολή την ώρα που διευθύνει την 3η Συμφωνία Μάλερ, στο θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου (1960). Τουλάχιστον το τέλος είχε έρθει όπως το ζήτησε ο μαέστρος. Όπως του ταίριαζε: "Δεν θέλω να πεθάνω πάνω στο κρεβάτι" είπε κάποτε στη φίλη του Κατίνα Παξινού .

Την περίοδο του θανάτου του ( στα 64 του χρόνια) ο Έλληνας διευθυντής ορχήστρας Δημήτρης Μητρόπουλος εθεωρείτο ως ένας από τους σημαντικότερους μουσουργούς του 20ού αιώνα για τις τομές που επέφερε στην Τέχνη και για την απλότητα που ζητούσε από τη μουσική ερμηνεία, μια θεωρία που εφάρμοσε και στην ασκητική ζωή του.

Βιογραφίες του μεγάλου μαέστρου και συνθέτη έχουν κυκλοφορήσει αρκετές - και στην Ελλάδα- από τον καθηγητή Απόστολο Κώστιο. Δεν είχε όμως αποκαλυφθεί έως σήμερα το παρασκήνιο της καριέρας του, που όπως και στην περίπτωση της άλλης μεγάλης Ελληνίδας αοιδού, της Μαρίας Κάλλας, υπέσκαψε τα θεμέλια της υγείας του, οδηγώντας τον στο τέλος. Το όνομα του συνδέθηκε, όχι με την ελληνική ή την ευρωπαϊκή μουσική ιστορία, αλλά κυρίως με την αμερικανική. Και από την Αμερική έρχονται οι αποκαλύψεις, 35 ακριβώς χρόνια μετά το χαμό του και στην περίοδο που ο διεθνής μουσικός κόσμος ανακαλύπτει ξανά την τεράστια ερμηνευτική του αξία ( σε πάμπολλες, νέες δισκογραφικές εκδόσεις ζωντανών - κυρίως ηχογραφήσεων του.)

"Ο Ιερέας της μουσικής: Η ζωή του Δημήτρη Μητρόπουλου" είναι ο τίτλος της βιογραφίας του, που κυκλοφόρησε ήδη στην Αμερική και τη Βρετανία απο τις εκδόσεις " Αιιΐδάβυδ Ρκδ^'ί με έδρα στο Όρεγκον των Η.Π.Α.) Και με την υπογραφή Γουίλιαμ Ρ. Τρότερ, του συγγραφέα και μουσικοκριτικού από τη Β. Καρολίνα.

Η πιο άγνωστη πτυχή του δράματος του Δημήτρη Μητρόπουλου ήταν η συνεργασία του με την περίφημη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, που κατά τον Τρότερ "με ίντριγκες και προδοσίες έκαμψε την υγεία του και το γενναιόδωρο πνεύμα του". "Η ιστορία του ξεσκεπάζει το σαθρό παρασκήνιο της Χρυσής Εποχής των Μεγάλων Μαέστρων και φέρνει στο φως τους κρυφούς πολέμου ς μέχρις εσχάτων". Στενοχωρημένος και απογοητευμένος όσο ποτέ άλλοτε, ο Έλληνας μαέστρος έγραφε στην καλή του φίλη Καίτη Κατσογιάννη: 'Τί άλλο κάνουμε στη ζωή από το ν’ αντλούμε διαρκώς από το απόθεμα κουράγιου, για να φτάσουμε εξανλημένοι πια,στον τάφο που μας περιμένει;"...

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

(απο το περιοδικό “Επιπλέον”της Νέας φιλαδέλφειας)

Μία ευχάριστη έκπληξη περιμένει όσους ακούσουν το τελευταίο CD του Μίκη Θεοδωράκη με τίτλο “Οδύσσεια”. Η δυναμική και ευαίσθητη φωνή της Μαρίας Φαραντούρη ζωντανεύει την εμπνευσμένη ποίηση του Κώστα Καρτελιά που με τις λέξεις κλειδιά, σε παραπέμπουν στη μυθική περιπέτεια ενός σύγχρονου Οδυσσέα. Η διακριτική και κλασικογενής ενορχήστρωση της Ιρίνα Βαλεντίνοβα ντύνει ιδανικά την εξαιρετική μουσική ενός μεγάλου μας συνθέτη, που σ’αυτή τη δουλειά, μας καλεί σ’έναν εναλλακτικό τρόπο διασκέδασης μακριά απο την πενία έμπνευσης και υποκουλτούρας που μας κατακλίζει.

Aziza Mustafa Zadeh λέγεται η εξαιρετική πιανίστα και τραγουδίστρια με επιρροές απο τις μουσικές της Ανατολής, την κλασσική Ευρωπαϊκή παράδοση αλλά και την Αμερικάνικη Jazz. Η γνωστή μουσικός απο το Αζερμπαϊτζάν είναι διάσημη για τους αυτοσχεδιασμούς της στο πιάνο ,και την κρυστάλλινη μαγική φωνή της. Ανακαλύψτε τη στο δίσκο του 1995 “Dance of Fire” με τη συμμετοχή του διάσημου κιθαρίστα Al di Meola.

Τέλος για τους φίλους της όπερας, ιδανική πρόταση είναι το CD με τίτλο “Carreras, Domingo, Pavarotti in concert”. Οι τρείς διασημότεροι τενόροι της εποχής μας στα καλύτερά τους σε μιά εξαιρετική βραδιά που ηχογραφήθηκε στη Ρώμη, στις θέρμες του Καρακάλα στις 7 Ιουλίου 1990, σε μουσική διεύθυνση του Zubin Meta, οπου άριες απο το κλασσικό αλλά και πιό ελαφρύ ρεπερτόριο εναλλάσονται ιδανικά. Απολαύστε τα και καλό Καλοκαίρι.

Παρουσίαση - κριτική πάνω στο έργο του Χάρη Κανάκη

(Γράφει ο μουσικοκριτικός Θωμάς Ταμβάκος)
Δημοσίευση στο περιοδικό Jazz   Τζάζ τεύχος 180 Μάρτιος 2008

Με το παρόν άρθρο επιχειρείται η συνοπτική παρουσίαση του καλλιτεχνικού πορτραίτου του Χάρη Κανάκη με αφορμή τη συμπλήρωση των 40ών γενεθλίων του και την παρουσίαση του έργου του “Το Γεράκι και ο Χιονάνθρωπος” για δύο πιάνα στην αίθουσα Παρνασσός την 26η Μαρτίου. Ώς μουσουργός ο Χάρης Κανάκης, έχει άκρως σημαντικό Έργο (με 40 περίπου συνθέσεις, απο το 1988 και εντεύθεν), συνεχώς εξελισσόμενος ως προς το ύφος και την τεχνική, με βασικούς άξονες: α) τον νεορομαντισμό και τον νεοκλασσικισμό και με την προσθήκη σειραϊκών στοιχείων και β) τις αρμονικές αναζητήσεις μέσω προσμίξεων με στοιχεία της jazz μουσικής, με την οποία εξάλλου έχει άριστη σχέση ώς πιανίστας και μεταγραφέας γνωστών μελωδιών, ελληνικών και ξένων, για πιάνο. Στις επιρροές του εντάσσονται οι Σοστακόβιτς, Hindemith, Bartok, Berg, Δραγατάκης, Αντωνίου και Αυγερινός. Ώς πιανίστας της jazz λατρεύει τους Β. Evans, C. Corea και J. Terrasson. Το θέατρο, ο κινηματογράφος η ποιήση και η λογοτεχνία αποτελούν επίσης πηγές εμπνεύσεως της μουσικής δημιουργίας του.

Τεσσάρων ετών ξεκίνησε τα πρώτα μαθήματα πιάνου με τη μητέρα του. Το 1980 γράφτηκε στο Ελληνικό Ωδείο ώς μαθητής πιάνου του Κώστα Γαϊτάνου και της Μπέτης Μπαρζούκα. Οι πιανιστικές σπουδές του ολοκληρώθηκαν το 1990 στο Εθνικό Ωδείο (τάξη Μυρτώς Μαυρίκου) με αντίστοιχο δίπλωμα (επίσης με αριστείο εξαιρετικής επιδόσεως και α΄βραβείο). Εκ παραλλήλου σπούδασε ανώτερα θεωρητικά στις τάξεις Δημόπουλου, Ιωαννίδου και Κουβαρά αποσπώντας αντίστοιχα πτυχία. Παρακολούθησε επίσης διάφορα σεμινάρια μουσικής ερμηνείας, διευθύνσεως χορωδίας και μεθοδολογίας) στην Αθήνα (με το Γιώργο Χατζηνίκο) και το Kecskemet Ουγγαρίας. Σταθμός όμως στις μουσικές σπουδές του (σύνθεση και ενορχήστρωση) ήταν η μαθητεία του με τον διαπρεπή συνθέτη , μαέστρο και δάσκαλο πλειάδος νέων συνθετών Γιάννη Αυγερινό (1988 - 1999). Ο τελευταίος χαρακτηρίζει τον Χ. Κανάκη ώς “...εξαιρετικά Ταλαντούχο μουσικό, με γνώση κριτήριο και άποψη, προικισμένο με το δώρο της απόλυτης ακοής”.

Το 1988 άρχισε η επίσημη εργογραφία του με τα έργα “Μελωδία σε παλιό ύφος” για βιολί και πιάνο, “Φαντασία” για βιολί, “Τοκκάτα” για πιάνο και “Μονόγραμμα αρ.7” για μεσόφωνο και πιάνο σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη. Ξεκίνησε επίσης η σπουδαία μουσικοπαιδαγωγική προσφορά του, ώς καθηγητής πιάνου και θεωρητικών στο Εθνικό Ωδείο (παραρτήματα Ν.Φιλαδέλφειας Και Αμαρουσίου, 1987-96 και 1994-96 αντιστοίχως) και Πειραματικό Ωδείο Ψυχικού (1990-92). Το 1990 συνέθεσε τα πιανιστικά “Μικρή Μελωδία” και “Ο Μικρός Παλιάτσος” περιγραφικού χαρακτήρος. Επίσης, ίδρυσε τον Πολιτιστικό Σύλλογο Νέων Καλλιτεχνών και τη μεικτή χορωδία της. Ώς διευθυντής της (περίοδος 1990- 1998) ανέπτυξε πλούσια καλλιτεχνική δραστηριότητα και την οδήγησε σε διακρίσεις. Το 1991 συνέθεσε την “Pavana” για κιθάρα, και το 1994 τη “Σπουδή για πιάνο”. Το 1995 καταγράφεται ώς σημαντικό έτος στην βιογαφία του λόγω : α) της συνθέσεως των έργων “Καβατίνα” και “6 Απλότητες για τη νότα ρέ” για πιάνο και “Η ώρα της κρίσης” , παραμυθόδραμμα - απόσπασμα φανταστικής παιδικής όπερας για 4φωνη μεικτή χορωδία, β) της βραβεύσεως με το Α΄βραβείο συνθέσεως του Υπουργείου Πολιτισμού για το έργο “Τοκκάτα” για πιάνο και γ) της διοργανώσεως του 1ου Πανελληνίου Χορωδιακού Φεστιβάλ Ν.Φιλ/φειας του οποίου υπήρξε εμπνευτής. Το 1996 (έως το 2002) ανέλαβε τη διεύθυνση της Μεικτής δημοτικής χορωδίας Ν.Φιλ/φειας και διετέλεσε υπεύθυνος των μουσικών τμημάτων του Πνευματικού Κέντρου του ιδίου δήμου. Ξεκίνησε (και συνεχίζει εώς σήμερον) επίσης τη συνεργασία του με το ωδείο του Μουσικού Συνδέσμου Αθηνών και με το Χαλκηδόνειο Ωδείο. Το 1996 συνέθεσε το πιανιστικό “Οι τρείς μπάλες”, το χορωδιακό “Μοιρολόι”σε ποίηση Κωστή Παλαμά και το τραγούδι “Το Πέρασμα” για μεσόφωνο και πιάνο σε ποίηση Πάνου Καννέλη. Απο το 1997 και το 1998 με τη σύνθεση αντιστοίχως του χορωδιακού “Ξυπνήστε Άγγελοι της Κύπρου” σε στίχους του συνθέτη και του πιανιστικού “Saloon”, ερχόμαστε στο 1999 για την αναφορά: α) της συνθέσεως σηματικών έργων, του “Κλειστού Τετραγώνου” για μεικτή χορωδία, 3 κρουστούς και ορχήστρα σε ποίηση Άρη Αλεξάνδρου (με τη χρήση υλικών όπως αλυσίδες, βιομηχανικά βαρέλια, κ.ά. Τα οποία με την ιδιαίτερη ηχητικότητά τους δίδουν τραγικό τόνο στην αριστουργηματική ποιήση του Α. Αλεξάνδρου) και του “Τρίο- θέμα και παραλλαγές σε θέμα του Κάρεν Χατζατουριάν” για κλαρινέτο ή φλάουτο, βιολοντσέλλο και πιάνο, και β) της συνεργασίας του με την Ε.Ρ.Τ. ώς μουσικός επενδυτής εκπομπών με θέμα τη ζωή των τσιγγάνων.

Στη σύνθεση επανέρχεται το 2001 με τη γραφή του έργου “48 κομμάτια για βιολοντσέλλο και πιάνο” εμπνευσμένα απο την ελληνική μουσική παράδοση ( εκδόσεις Φ. Νάκας). Το 2002 συνέθεσε τα : α) “Σκέρτσο” για πιάνο, β) “Σονάτα” για βιολοντσέλλο και πιάνο, γ) ντουέτο για κλαρινέτο και πιάνο, μουσική για φανταστική κινηματογραφική ταινία, και δ) “Τρείς αφορμές και μία αιτία” για ορχήστρα εγχόρδων. Το 2003 η εργογραφία του εμπλουτίζεται με νέα εξαιρετικά έργα : α) “Ντουέτο πάνω σε θέμα του Alberto Ginastera” για κλαρινέτο και φαγκότο, β) “Στερεότυπα και προκαταλήψεις” για όμποε, φαγκότο και πιάνο έργο το οποίο το 2007 μετέγραψε για φλάουτο βιολοντσέλλο και πιάνο, γ) “Graziella” για πιάνο και δ) “39 Μοίρες ανατολικά” για φλάουτο και πιάνο, ευθεία αναφορά στον δορυφόρο Hellas - Sat. To 2004 έγινε μέλος του American Composers Forum και συνέθεσε το έργο “ Το Φάντασμα των Κάντερβιλ” για κουαρτέτο κόρνων, παρωδία εμπνευσμένη απο το ομώνυμο βιβλίο του Oscar Wilde. Το 2005 συνέθεσε το “Whirlpools” για κλαρινέτο και πιάνο, το τραγούδι “Η Πόλη μέσα στην Πόλη” για μεσόφωνο και πιάνο σε ποίηση Δημήτρη Πανουσάκη και “Το Γεράκι και ο Χιονάνθρωπος” για δύο πιάνα (ή για solo πιάνο, σε μεταγραφή του 2007). Το 2007 ανέλαβε τη θέση του καθηγητή πιάνου στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Ν.Φιλ/φειας και συνέθεσε το σπουδαίο “ Σκοτεινά Πλάνα” για άλτο σαξόφωνο και πιάνο, αναφορά στα αντίστοιχα κινηματογραφικά πλάνα και επίσης τη “Συγκίνηση των Εύπιστων” για κουαρτέτο εγχόρδων. Τα περισσότερα έργα του έχουν παρουσιαστεί σε διάφορες αίθουσες συναυλιών. Επίσης, έχει συνεργαστεί ώς μουσικός επενδυτής με αρκετά θεατρικά σχήματα της Αττικής. Τέλος και η συγγραφική του δραστηριότης είναι σημαντική με μουσικά, λογοτεχνικά και ποιητικά κείμενα.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

(και λίγα λόγια για την ετήσια συναυλία της Pianomania στις 15-5-15)

Η ετήσια συναυλία των μαθητών μου που θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μαΐου και 6:30 μ.μ. (Πν.Κέντρο Ν. Φιλ/φειας Νίκου Τρυπιά 45) και στην οποία έχω την χαρά να σας προσκαλώ, δεν είναι τίποτε άλλο από την συνέχεια εκείνων των συναυλιών των μαθητών της μητέρας μου Ευαγγελίας Κανάκη που με τόση υπευθυνότητα και ζήλο οργάνωνε από την δεκαετία του 70’ έως το 2002 στην πόλη μας. Παρουσιάζοντας την δουλειά των μαθητών της που βασίστηκε σε μια πολύ ιδιαίτερη μεθοδολογία και ρητορική, ίσως χωρίς να το γνωρίζει δημιούργησε μια παράδοση και μια κληρονομιά πάρα πολύ σημαντική τόσο για τους μαθητές της όσο και για όσους ήταν κοντά της. Κάθε φορά που ετοιμάζω μια τέτοια γιορτή, δεν μπορώ να ξεχάσω την προσήλωση της μητέρας μου στην παραμικρή λεπτομέρεια και την επαγγελματική ευσυνειδησία με την οποία οργάνωνε το παραμικρό εκείνες τις μέρες πριν από την μεγάλη συναυλία. Aποτέλεσμα εκείνης της αγάπης και ευσυνειδησίας, είναι οι δεκάδες παλαιοί μαθητές της των οποίων ο σπόρος της δημιουργικότητας έδεσε στέρεες ρίζες και η πορεία τους στην Τέχνη είναι σήμερα ένα δυνατό και καρποφόρο δέντρο.

Έχοντας γαλουχηθεί σε ένα τέτοιο πολιτισμικό περιβάλλον δεν γινόταν να μην υπάρξει μια ανάλογη συνέχεια εκείνων των όμορφων στιγμών. Με την ίδια συνέπεια και μεθοδικότητα προσπάθησα τα τελευταία χρόνια να συνεχίσω την παράδοση προσθέτοντας ίσως την δική μου πινελιά και άποψη σε όλο αυτό το εγχείρημα. Έτσι η συμμετοχή φίλων και καλών συναδέλφων, αξιόλογων επαγγελματιών μουσικών αλλά και καλλιτεχνών από άλλες μορφές τέχνης, έγινε πλέον νέα συνήθεια.

Κάτω από τον γενικό τίτλο «ΓΙΟΡΤΗ ΠΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ» και αφού ακούσουμε τους μαθητές μας Τάξης Χάρη Κανάκη (Ωδείο Βορείων Προαστίων Αθηνών) και Κλέλιας Φελεσάκη («Κανάκης RestaurArt»), στο Β’ μέρος θα επιχειρήσουμε ένα μίνι αφιέρωμα στη μουσική του Κινηματογράφου. Kαι τη φετινή χρονιά έχω την χαρά και την τιμή να συνεργάζομαι με πολύ αξιόλογους καλλιτέχνες που ο καθένας στο χώρο του έχει να επιδείξει πλούσιο και σημαντικό έργο, έτσι, ο συμπολίτης μας σκηνοθέτης και καθηγητής υποκριτικής Παντελής Καψάλης έχει την σκηνοθετική επιμέλεια του Θεατρικού μονολόγου μου «Meditation no. 12», που σε πρώτη εκτέλεση θα ερμηνεύσει ο ηθοποιός Γιάννης Λιανάκης, έμπειρο στέλεχος θεατρικών ομάδων εδώ και πολλά χρόνια. Στο πιάνο εκτός από εμένα θα αυτοσχεδιάσει και ο εξαιρετικός πιανίστας και παλιός μας μαθητής Δημήτρης Δαμάσκος ο οποίος θα συνοδεύσει επίσης την τραγουδίστρια Φέη Μπαζιώτη σε ένα τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου. Σε ρόλο έκπληξη η έμπειρη χορεύτρια Μελίνα Ρωμανού που η συμμετοχή της μας δίνει μεγάλη χαρά. Την παρουσίαση έχει αναλάβει η καλή φίλη από τα παλιά, φιλόλογος Μαρία Παπαδάκη.

Έχουμε την κοινή πεποίθηση όλοι μας πως με αυτό τον τρόπο εμπνέουμε τα νέα παιδιά αλλά και όλους τους καλούς φίλους που μας τιμούν με την εμπιστοσύνη και την παρουσία τους, να βρουν την έμπνευση που χρειάζεται για να συνεχίσουν με γοργό βηματισμό στα μονοπάτια της Τέχνης και της Ελεύθερης Δημιουργίας, μια πορεία απαιτητική αλλά ωραία, που διαμορφώνει εκτός από νέα καλλιτεχνική αισθητική και ένα πλαίσιο διαπαιδαγώγησης που ιδιαίτερα στις μέρες μας είναι πολύτιμο και αναγκαίο. Η παρουσία σας θα είναι μεγάλη τιμή και θα δώσει χαρά σε όλους μας!

Οργάνωση-Κείμενα-Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Χάρης Κανάκης
                                                                        Συνθέτης-Πιανίστας